« لايغتب » هر دو را در بردارد ، چنان‌كه : « أالسّامِعُ لِلْغيبَةِ أحَدُ الْمُغْتابينَ » « شنونده‌ى غيبت يكى از غيبت‌كنندگان است » . مسأله‌ى 904 - در صورتى شنيدن غيبت حرام و نهى از آن واجب است كه شنونده بداند اين غيبت از موارد استثنا نيست ، و اگر نداند اين غيبت حرام است يا حلال حق نهى از آن را ندارد ، زيرا معلوم نيست منكر باشد ، گرچه احتياطاً بايستى برمبناى اصل حرمت در هر غيبتى به آن گوش ندهد ، از طرفى هم دليلىكه اين غيبت مشكوك را حمل بر حرام كند نيز ندارد ، و از لحاظ اين‌كه غيبت‌كنندگان به‌حرام بسيارند و ديگران خيلى كم ، اين احتياط خيلى حتمى و به‌جا است كه اصولًا به‌هيچ غيبتى نبايد گوش داد مگر اين‌كه براى ما حلال بودنش معلوم باشد ، زيرا عموميت ادله‌ى غيبت اين موارد مشكوك را هم دربر دارد ، و اگر معلوم نشود كه اين غيبت از موارد استثنايى است نمىتوان آن را حلال شمرده و گوش كردنش را حلال بدانيم ، گرچه اين حق را هم نداريم كه موارد مشكوك غيبت را حمل بر حرام كرده و از آن نهى كنيم . به‌هرحال احتياط در اين‌موارد اقرب الىالحق است . مسأله‌ى 905 - كسانى هستند كه با گفتن « ان‌شاءاللَّه غيبتش نيست » مىخواهند غيبت حرام را حلال كنند ، و يا چه بدتر و ناهنجارتر كه كسى را واجب‌الغيبه حساب كرده نه تنها غيبتش را حلال بلكه واجب هم بكنند ، و پناه بر خدا از اين‌گونه انحرافات و گمراهىها كه با خيالاتى واهى اين چنين حرام خدا را حلال كنند . مسأله‌ى 906 - به‌طور كلى برحسب روايت مشهور از رسول گرامى صلى الله عليه و آله و سلم مؤمن بر مؤمن سى حق دارد كه هرگز از آن‌ها برىالذمه نمىشود مگر با انجام آن‌ها و يا اين‌كه مورد بخشش قرار گيرد و اين حقوق عبارتند : 1 - از لغزشش چشم‌پوشى كند . 2 - او را در حال نگرانى رحم كند . 3 - عورتش را « يعنى عيوب پنهانيش را » پنهان دارد . 4 - عذرش را بپذيرد . 5 - غيبتش را مردود سازد . 6 - همواره در نصيحتش كمر همت بندد . 7 - دوستيش را نگه دارد . 8 - عهد و پيمان و امانتش را رعايت كند . 9 - به‌هنگام بيماريش عيادتش كند . 10 - پس از مرگ در تجهيزش شركت كند . 11 - درخواستش را